ΑΚΟΥΑΡΕΛΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΜΟ

`Οπως έχετε καταλάβει αγαπώ πολύ την ακουαρέλα. Είναι το μόνο μέσο που κρύβει τόση ειλικρίνεια. Τίποτα δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από τη διαφάνεια του χρώματος. Τίποτα δεν μπορεί να διορθωθεί ή να φτιασιδωθεί. Τα λάθη στο σχέδιο , στη σύνθεση, στις αναλογίες φωτός και σκιάς  πάντα ορατά, σε οδηγούν στη βελτίωση της επόμενης ακουαρέλας. Το αληθινό συναίσθημα και η εντύπωση της στιγμής μετράει. Πότε δεν μπορείς να πεις ότι κατέχεις απόλυτα το μέσο αυτό.Πάντα ανακαλύπτεις νέους τρόπους για ν'αποτυπώσεις το παιχνίδι φωτός και σκιάς.
Στο χωριό μου, `Αγιος Κωνσταντίνος Σάμου, το πράσινο σε όλες του τις αποχρώσεις παίζει με το πλούσιο μπλε της θάλασσας και τραβά το ενδιαφέρον πολλών καλλιτεχνών. Το καλοκαίρι ,ιδίως συναντάς ζωγράφους από πολλά μέρη του κόσμου με τις μπογιές και τα χαρτιά τους ανά χείρας.
Ανυπομονώ να' ρθει το καλοκαίρι και να βρεθώ στο χωριό μου και...εύχομαι να έχει περάσει το πρόβλημα του χεριού μου για να μπορώ να ζωγραφίζω.

                          ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ

 

Προχωρημένο σούρουπο

κι εμείς έχουμε ρίξει άγκυρα ψηλά

πάνω στα βράχια

Κοιτάζουμε το κύμα στα βαθιά

ήσυχο κήτος

διαδοχικά ογκούμενο

σε άφθονο πολλαπλασιασμό

του διωκούμενου αέρα

κοντά στην ξέρα φλύαρο

γλείφει τις πεταλίδες στους υφάλους

και ξεφλουδίζεται σγουρό

πιο πέρα λίγο σοβαρεύει

σ'ενα τορπιλισμό

υποδόριο

μέχρι να εκπνεύσει στα μισά του κόλπου

βαρύ υπνωμένο μέταλλο ακαριαίας νηνεμίας

`Ολα εκεί τα σύνεργα της ομορφιάς

τόσο παλιά

όσο κι η ανάγκη που σε φέρνει εδώ

ν' απλώσεις μάτια ξανά σ' αυτή τη θάλασσα 

όπως και τούτα τα γλαρόνια

απ' τις χωματερές του κάμπου

φερμένα στην ακτή

δες τα λευκαίνουν την απόσταση

βουτώντας για αφρόψαρα

με πεινασμένο ράμφος

`Ολα εκεί απόρρητα

κι εμείς ανίδεοι πάλι

φεύγουμε για την ανθρώπινη εκκρεμότητα

Πίσω μας κλείνει βυθός

και στη σχισμή της πέτρας

κύμα

εγλωβισμένο ξεθυμαίνει 

σε μια ψίχα αλατιού

που φέγγει πριν νυχτώσει.

Θεώνη Κοτίνη "Ανίδεοι πάλι" εκδ. ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

"`Αγιος Κωνσταντίνος, Σάμος" Ακουαρέλλα

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

γλυπτή στον άνεμο

ραγδαία

αρχινισμένη στα πιο μικρά σου χρόνια

σε αμμουδιές προσήλιες

χαλικαριά γενναία και κυρτά κοχύλια

με αέρα πάντα βορινό

χορδίζοντας το πρόωρο κενό του κόσμου.

Η θάλασσα

κλίμα φιλέρημου γαλάζιου

σε θερινό σουρούπωμα

όταν αργεί να 'ρθεί

κι όλο αναβάλλεται το βράδυ

δειλό σαν μετάνοια

Η θάλασσα

άλμα ξυπόλητου παιδιού

να σ' αγκαλιάσει

σφιχτά για μια στιγμή

και να γλιστρήσει αμέσως πάλι

σε ένα παιχνίδι που το ξέχασε

στα άπατα του χρόνου

Η θάλασσα ως διαβεβαίωση

όταν βοά σπηλιά της τρικυμίας

κι αντιλαλεί δρυμός φωνής

σ' όλο το στήθος

Το παραπάνω ποίημα είναι της Θεώνης Κοτίνης και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ ,στο τεύχος του Δεκεμβρίου 2009.Η Θεώνη Κοτίνη είναι  μια από τις πιο αξιόλογες σύγχρονες ποιήτριες , κατά τη γνώμη μου. Ταίριαξα και μια ακουαρέλλα μου από το χωριό μου στη Σάμο, ζωγραφισμένη απ' το μπαλκόνι του σπιτιού μου. Εικόνα " αρχινισμένη στα πιο μικρά μου χρόνια" όπως τόσο όμορφα λέει η ποιήτρια. Μια εικόνα που την κουβαλάω πάντα μέσα μου και πάντα σ' αυτή προστρέχω, στη μεγάλη μου αγάπη, στη ΘΑΛΑΣΣΑ.

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ (2)

ακουαρέλλα 30Χ40  

Και η φυγή

Don't forget to remember me

`Ενα άσπρο μονάχα πανί

και μια βάρκα σα χάρτινη.

Σιωπηλή θάλασσα δίχως όνομα

και ταξίδι αργό δίχως ορίζοντα και προορισμό.

Εσύ -τίποτ' άλλο- ο ορίζοντας μου.

Κι εγώ -τίποτ' άλλο- ο προορισμός σου.

Στον αδέσποτο κι ανοιχτό ωκεανό μας.

Από την ποιητική συλλογή "Του έρωτα και του Μύθου" του Δημήτρη Βλαχοπάνου

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ (1)

ακουαρέλλα 30Χ40, που ζωγράφισα σ' ένα ταξίδι μου στην Αίγυπτο το 1990.

Ερημικά

I guess I 'll always be a soldier of forture

Θα φύγω μόνος.

Θα χαθώ σε πολύβουα και πολύχρωμα πλήθη.

Σ' αγορές και πλατείες ακοίμητες.

`Η σε δάση πυκνά και παρθένα.

Κι εκεί θα σε ψάχνω ματαίως.

Μες  στις  θύελλες

των βαθιών μου εκρήξεων

και των αιφνίδιων σεισμών μου.

Δέντρο γυμνό και χαμένο θα μείνω

κι άλλο τίποτε πια δε θα ξέρω να πω

παρά πως υπάρχω μονάχα για σένα.

Να σ' αγαπώ

και ματαίως να σε ψάχνω στην έρημο

ρίζα που διψά για νερό

κι άνεμος που γυρεύει κορφή.

Από την ποιητική συλλογή "Του έρωτα και του Μύθου" του Δημήτρη Χρ. Βλαχοπάνου εκδ. ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ