ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

Αν και καθυστερημένα εύχομαι σε όλους εσάς τους δημιουργικούς φίλους μου μια ξεχωριστή χρονιά γεμάτη υγεία, έμπνευση κι επιτυχία στους στόχους σας.
Το παραπάνω εργάκι μου είναι φτιαγμένο με την τεχνική του αλουμινόχαρτου.(foil art).
Πάνω στον καμβά μας ή στο χαρτόνι μας κολλάμε τ' αντικείμενα στη σύνθεση που μας αρέσει. (χρησιμοποίησα πιστόλι θερμοκόλλησης για να κολλήσω κάποια παλιά μενταγιόν κι εξαρτήματα παλιών ρολογιών) `Υστερα έβαλα ατλακόλ πάνω απ' όλα και έντυσα όλον τον πίνακα με αλουμινόχαρτο, και το έστρωσα πολύ καλά.
 Μετά το έβαψα με πολλά στρώματα χρωμάτων ακρυλικών και spray. Στο τέλος έριξα με μπουκάλι spray, white spirit και το άφησα να τρέξει και να παρασύρει μπογιά και να κάνει τρεξίματα και ξεβάμματα.  Στο τέλος το πέρασα με ματ βερνίκι. `Οποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες θα χαρώ να βοηθήσω.

ΜΙΑ ΦΕΤΑ ΚΑΡΠΟΥΖΙ

Επιστρέψαμε. Μετά από δυόμιση μήνες ξεκούρασης και ξενοιασιάς. Μια φέτα καρπούζι κάνει τα ματάκια της κορούλας μου να λάμπουν.  `Εκανα αυτή τη ζωγραφιά με παστέλ για να μας θυμίζει ότι δε χρειάζεται πολλά πράγματα ένα παιδί για να νιώθει ευτυχισμένο.
Θέλω να κρατήσω όσο μπορώ αυτή την εικόνα μέσα μου για ν' ανταπεξέλθουμε στη σκληρή πραγματικότητα της Αθήνας. Καλό φθινόπωρο φίλοι μου και καλή προσαρμογή πάλι, σ' αυτούς που έλειπαν σε διακοπές κι επέστρεψαν όπως εμείς.

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ

`Οσοι είμαστε δεξιόχειρες αναπτύσσουμε δεξιότητες με το δεξί μας χέρι και παραμελούμε τ ο αριστερό μας. Σε κάποιες δύσκολες στιγμές (όπως αυτή που περνώ τώρα) ευχόμαστε να είχαμε εξασκήσει περισσότερο το αριστερό μας χέρι.
Εδώ κι ένα μήνα ταλαιπωρούμε με πόνους στο δεξί μου χέρι που παρόλες τις θεραπείες συνεχώς χειροτερεύει με αποτέλεσμα να μην μπορώ να το χρησιμοποιήσω καθόλου. Η διάγνωση του γιατρού "τενοντίτιδα ώμου". Μα αναρρωτιέται γιατί δεν έχει περάσει ακόμη. `Ετσι εξασκώ το αριστερό μου χέρι και πιστέψτε με, είναι πολύ δύσκολο. Το γράψιμο στον πίνακα, το λούσιμο, το μαγείρεμα με το αριστερό είναι μερικοί απ' τους καθημερινούς μου άθλους.
Αφού είναι αδύνατο για την ώρα να ζωγραφίσω, το έριξα στο διάβασμα. Αγόρασα ένα πολύ καλό βιβλίο.  "Ακουαρέλλα και Τέμπερα" του G.Pivα εκδόσεις Αρμός. Εκτός από μια πολύ καλή ιστορική αναδρομή των δυο ειδών ζωγραφικής, έχει και μια λεπτομερή περιγραφή όλων των υλικών και των τεχνοτροπιών.

Ακόμη παρακολουθώ στο you tube πολύ ενδιαφέροντα βίντεο σχετικά με θέματα Τέχνης, όπως το παρακάτω που είναι το πρώτο μέρος μιας σειράς ντοκυμαντέρ του Β.Β.C. για τους ιμπεσσιονιστές ζωγράφους,. `Ετσι δεν αφήνω την κατάσταση να με πάρει από κάτω και συνειδητοποιώ πόσο πολύτιμο εργαλείο είναι το χεράκι μας και πόσο πρέπει να το προσέχουμε. Λιγότερο υπολογιστή, λιγότερες δουλειές και λιγότερα βαράκια -ιδίως αν είστε αγύμναστοι-όπως εγώ.


Το αφιερώνω με ιδιαίτερη εκτίμηση στο φίλο ζωγράφο Ντίνο Παπασπύρου και τη γυναίκα του Ελένη.

ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Μη νομίζετε ότι οι διακοπές είχαν μόνο βόλτες και καθισιό. Είχα μαζί το μπλοκάκι μου κι έκανα μερικά πρόχειρα σκιτσάκια.

 

 

Το μόνο άσχημο είναι ότι με ταλαιπωρεί μια τενοντίτιδα στο δεξί μου χέρι και δεν πρέπει να το κουράζω. Μα μπορώ να κάτσω εγώ; `Oλο και κάτι πρέπει να κάνω. `Οπως αυτή την ακουαρέλλα και τα πορτρέτα    κι ας μη μου βγήκαν και πολύ καλά. Η εξάσκηση μετράει.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ '21

Ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ  ζωγραφισμένος από τη Λυδία (6 ετών)

 Η  ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ ζωγραφισμένη από την Αθηνά (8 ετών)

Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ ζωγραφισμένος από τη Λυδία

 

Αφιερωμένες οι ζωγραφιές από τις κορούλες μου στην αυριανή επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821.

ΔΥΟ ΑΧΩΡΙΣΤΟΙ ΦΙΛΟΙ

λαδοπαστέλ σε χαρτί βελουτέ 40Χ50

     Ο ένας (ο πιο ψηλός) ήταν ένα παιδί συνεσταλμένο, δύσκολα του έπαιρνες κουβέντα. Η μεγάλη του αδυναμία να διαβάζει επιστημονικά βιβλία. Οι γνώσεις του γύρω από το διάστημα και τις νέες τεχνολογίες ήταν απίστευτες για ένα αγόρι 11 χρονών. Ο άλλος (ο πιο κοντός), ένα αγόρι πρόσχαρο,γλυκό και καλός μαθητής. Μια δυνατή φιλία είχε αναπτυχθεί ανάμεσά τους. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλο.

   Τα παιδιά αυτά ήταν μαθητές μου σ' ένα σχολείο που είχα πάει  για τη σχολική χρονιά 1996-97.  Σήμερα θα είναι 25 χρονών. Δεν τους έχω δει από τότε. Δεν ξέρω τι σπούδασαν, με τι ασχολούνται,αλλά αυτό που εύχομαι είναι η πολύτιμη φιλία τους ν' άντεξε στο χρόνο.

    Οι παιδικές φιλίες είναι ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή μας. Είναι οι μόνες φιλίες που είναι αγνές κι ανιδιοτελείς. Αν μάλιστα δοκιμαστούν στο χρόνο κι αντέξουν, είναι θείο δώρο. Γι' αυτό αν είστε από τους τυχερούς που έχουν φίλους από τα παιδικά τους χρόνια, επικοινωνήστε μαζί τους και μην τους παραμελείτε μέσα στο άγχος της καθημερινότητας. Προσέξτε γιατί οι αληθινοί φίλοι αποτελούν ένα είδος προς εξαφάνιση στην εποχή μας.

ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΡΕΝΟ

  

Πώς πεθύμησα ένα μακρύ ταξίδι με τρένο. Εσύ να κοιμάσαι αμέριμνος στην κουκέτα κι εγώ να κοιτάζω σκεφτική έξω απ' το παράθυρο.

`Ενα ταξίδι με τρένο είναι η ζωή μας, ένα ασταμάτητο κυνηγητό μιας άπιαστης ομορφιάς, που μέχρι να τη δεις τη διαδέχεται μια άλλη. Το ένα τοπίο μοιάζει με τ' άλλο, νιώθεις πως  κάπου το 'χεις ξαναδεί. Μα ποτέ δεν είναι το ίδιο. Ποτέ δε γυρνά πίσω το τρένο, πάει μόνο μπροστά. Μέχρι που θα σταματήσει ξέπνοο σε κάποιο σταθμό, στο τέρμα της ζωής μας. 

Για να μου θυμίζει το ταξίδι της ζωής, έχω ζωγραφίσει στην εξώπορτα του σπιτιού μου ένα τρένο. Εισβάλλει βίαια στο σπίτι μου και ξεκινάμε το καθημερινό μας ταξίδι.

 

`Ενα στερνό αντίο στο μικρό Βασίλη, που το ταξίδι της ζωής του κράτησε μόνο 10 χρόνια.

EDGAR ALLAN POE

Διακόσια και ένα χρόνια συμπληρώθηκαν απ' τη γέννηση του "ιδιοφυή τρελού" συγγραφέα Εdgar Allan Poe, του πατέρα του μοντέρνου μυστηρίου. Το θέατρο Τέχνης παρουσίασε χθες στις 12.00μ.μ. ένα αφιέρωμα στον αινιγματικό αυτό συγγραφέα , το οποίο παρουσιαζόταν απευθείας και στο Τρίτο πρόγραμμα. Με πολύ ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε "Το κοράκι " και τα "1002 παραμύθια της Σεχραζάτ" σε σκηνοθεσία Κωστή Καπελώνη. Στο πρώτο έπαιζε ο Πασχάλης Τσαρούχας και χόρευε η Ειρήνη Στρατηγοπούλου και στο δεύτερο ο Μιχάλης Μητρούσης, η Ολύνα Ξενοπούλου και χόρευε η Ειρήνη Στρατηγοπόυλου.

      Η χθεσινή βραδιά με ταξίδεψε αρκετά χρόνια πίσω , στα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια όπου η αγάπη μου γιατην gothic λογοτεχνία και γενικά τις ιστορίες μυστηρίου κι επιστημονικής φαντασίας ήταν πολύ μεγάλη. Εκτός από τον ΠOE, αγαπούσα πολύ τον ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΦΙΛΙΠΣ ΛΑΒΚΡΑΦΤ. `Οποιο βιβλίο του κυκλοφορούσε αμέσως το αγόραζα. `Οπως καταλαβαίνετε, είχα επηρεαστεί πάρα πολύ. Είχα φτιάξει πολλούς πίνακες, σκίτσα, ακόμη και κόμικς σχετικά. Σκέφτομαι να σας δείξω κάποια από αυτά και ξεκινώ με τον παρακάτω πίνακα.

"Νύχτα πνευμάτων" λάδι σε μουσαμά 31Χ41

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

    Καλή Χρονιά, φίλοι μου.

  Επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας,  μετά από ένα ευχάριστο διάλειμμα πέντε ημερών. Κάναμε μια περιοδεία σε Εύβοια και Στερεά Ελλάδα. Συναντήσαμε παλιούς κι αγαπημένους φίλους, αλλά και γνωρίσαμε νέους κι ενδιαφέροντες ανθρώπους. `Ενας απ' αυτούς είναι η Ελένη που γράφει στο aromacooking blogspot. com. `Αλλη μια φορά που συναντώ άνθρωπο που γνώρισα μέσω των blogs και είναι σα να γνωριζόμαστε χρόνια.

  Η Ελένη μας  υποδέχτηκε στο όμορφο σπίτι της στην Αγία `Αννα  Εύβοιας και μας εντυπωσίασε με τη ζεστή της φιλοξενία και τις απίθανες δημιουργίες της. Δεν αργήσαμε να βυθιστούμε στις συζητήσεις μας για τη ζωγραφική, ενώ οι άντρες μας είχαν τ ις δικές τους συζητήσεις. Με μύησε στα μυστικά του decoypage και μου έδωσε συνταγές για σαπούνια και κρέμες. Αποχαιρετιστήκαμε αφού μας χάρισε ένα σωρό καλούδια κι εγώ της υποσχέθηκα μια ανάρτηση με προσωπογραφίες.

  Από μικρή μου άρεσε να ζωγραφίζω προσωπογραφίες εκ του φυσικού. `Οπως λέμε το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής και είναι μεγάλη πρόκληση να μπορέσεις να τ' αποτυπώσεις αυτό .

 Για μοντέλα είχα άτομα του οικογενειακού μου περιβάλλοντος και ιδίως την αγαπημένη μου γιαγιά. Επειδή αργούσα πάρα πολύ ήταν η μόνη που είχε τόσο υπομονή. Την έχω ζωγραφίσει σε άπειρες πόζες, μέχρι και κοιμισμένη.

Περνούσα πολλές ώρες με τη γιαγιά μου και ήμασταν πολύ δεμένες. Πέθανε το 2002, την ημέρα των γενεθλιών της όταν μπήκε στα 100!

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ

λαδοπαστέλ και κολλάζ σε χαρτόνι

ΥΠΑΡΧΕΙ μια απόσταση

που δεν θα διανύσουμε

ένας λόγος σωστός

που δεν θα τον πούμε

Υπάρχει ένα χάδι

που ποτέ δεν θα πράξουμε

ένας τρόμος παιδιού

που δεν θα απαλύνουμε

Υπάρχει ένας δρόμος για τον άλλο

που ποτέ δεν θα πάρουμε

υπάρχει ένας τρόπος

που περνάει ξυστά απ' το λάθος μας

και δεν θα τον δούμε.

Το ποίημα είναι της ποιήτριας Θεώνης Κοτίνη από τη συλλογή "Ανίδεοι πάλι"

Ο ΑΛΕΞΗΣ ΑΚΡΙΘΑΚΗΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ

 

 

"Τη νύχτα του Πολυτεχνείου, μαζί με χιλιάδες νέα παιδιά συνελήφθην κι εγώ. Για τις αγριότητες της Χούντας μιλήσανε πολλοί. Το συγκεκριμένο γεγονός είναι το εξής. Αυτό με αγρίεψε περισσότερο από τις φάπες και τους εξευτελισμούς. Είχα συλληφθεί απ' την ΚΥΠ. Μετά από τις διατυπώσεις έπρεπε να με παραπέμψουνε στη Γενική Ασφάλεια. Στην ομάδα αστυφυλάκων που με παραδώσανε για τη μεταφορά, συναντώ παιδικό φίλο(αστυφύλακα). Μαζί παίζαμε μπάλα με την παραγεμισμένη κάλτσα, αν σας λέει τίποτα αυτό, και μέχρι πριν λίγες μέρες από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου με θαύμαζε. Η συμπεριφορά του -δε θέλω τώρα να εξιστορήσω με λεπτομέρειες- ήτανε πρώτα μια χοντρή ροχάλα στα μούτρα , συνοδευόμενη με το ίδιο υβρεολόγιο που περίμενε όλους μας, και και με δυο φάπες που με βρήκανε στον ώμο. Βέβαια στην Ασφάλεια οι χριστοπαναγίες ήτανε πολύ περισσότερες από τις εικόνες που υπήρχαν κρεμασμένες στους τοίχους. Κι εμείς , οι άθεοι κομμουνιστές ( όπως μας φώναζαν) πού πιστεύαμε; Εδώ ακριβώς βλέπω την ηθική δήλωση του κράτους. Στην Ελλάδα πάντα οι παλιές φιλίες κρατιόντουσαν, ακόμη και στη γερμανική κατοχή, όπως και στον εμφύλιο, αν και απ' εκεί αρχίζει η χοντρή ρουφιανιά..."

Κείμενο του Αλέξη Ακριθάκη, δημοσιευμένο στον κατάλογο της αναδρομικής έκθεσης του που έγινε το 1997 στην Εθνική Πινακοθήκη.

Ο ΗΛΙΟΣ ΓΕΛΑΣΕ...

Ο ήλιος ήξερε και γελούσε....

"Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να γνωριστούν  καλύτερα", σκέφτηκε. Πρέπει να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους, γιατί έχουν κάτι που τους ενώνει. Την αγάπη για τα χρώματα που ξεχύνονται απ' την ψυχή τους, το φως και τη ζωή, τις μαγικές εικόνες, τα ονειρικά ταξίδια, τις μουσικές, τις λέξεις, τα παραμύθια...


`Οταν ο ήλιος ο δικός μου, συνάντησε τον ήλιο του Poet......

μια φορά κι έναν καιρό

στα βάθη της ανατολής

ζούσε ένας ήλιος μόνος.

σχεδόν παράνομος

με την πυρακτωμένη του καρδιά

προορισμένος ν' ανατέλλει, να φωτίζει,

πάντα να βρίσκεται στον ουρανό

και να τα βλέπει όλα.

είπε η γιαγιά του κόσμου

γι' ακόμα μια φορά θλιμμένη.

εδώ τελειώνει κάπως πρόωρα αυτό το παραμύθι

ώρα να πάτε για ύπνο.

ε, όπως πάντα

ο ήλιος έζησε καλά

κι εμείς βεβαίως καλύτερα

από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999 του Τόλη Νικηφόρου

Αυτή η ανάρτηση -όπως και άλλος ένας ήλιος μου- είναι αφιερωμένα εξαιρετικά στην ωραία διαδικτυακή παρέα μας. Στον Τόλη και τον Ντίνο. Στην `Ολγα και τον Κώστα. Στη Τζούλια και το Νίκο. Να είστε πάντα καλά.

ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ

"`Οταν ήμουν νέος προσπαθούσα να μάθω να ζωγραφίζω σαν μεγάλος.
Τώρα που έγινα μεγάλος προσπαθώ να ζωγραφίσω σαν παιδί." Πικάσο

Σήμερα δε θα σας παρουσιάσω δικά μου έργα, αλλά έργα των μικρών μαθητών μου. Είναι μόλις 10 ετών αλλά τα έργα τους θα μπορούσαν κάλιστα να σταθούν δίπλα στα έργα του Ματίς, του Ντυμπυφέ, του Μιρό, του Καντίσκι κ.ά. Το πλούσιο χρώμα τους θα ζήλευαν οι φωβιστές ζωγράφοι. `Ενα χρώμα που εκφράζει μόνο τη συγκινησιακή διάθεση της στιγμής και πετυχαίνουν αρμονία χωρίς να ξέρουν τι είναι τα συμπληρωματικά, θερμά, ψυχρά χρώματα. κ.λ.π.
`Οσο μικρότερα τα παιδιά, τόσο πιο αυθόρμητα κι εύκολα ζωγραφίζουν. Απ' τη στιγμή που ξεκινά όμως το σχολείο τα παιδιά αρχίζουν να περιορίζουν τη φαντασία τους και να περνούν τα πάντα από το πρίσμα της λογικής, αρχίζουν τα στερεότυπα κι οι αναστολές.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο που έχω ν΄αντιμετωπίσω με τα παιδιά. `Οταν τους λέω -ας πούμε ότι θα ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο- αρχίζουν τις διαμαρτυρίες. Αποκλείεται, δεν ξέρουμε, δεν μπορούμε. Ο ρόλος μου είναι να τους κάνω να πιστέψουν στον εαυτό τους κι όχι τόσο στο πώς θα κάνουν τις μείξεις των χρωμάτων ή πώς θα σχεδιάσουν τις φόρμες. Όταν καταφέρνω να τους κάνω ν' απολαμβάνουν τη ζωγραφική, να βουτούν στα χρώματα χωρίς να σκέφτονται τίποτα, τ' αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά, δεν τα πιστεύουν ούτε τα ίδια. Αυτή την εμπειρία δεν την ξεχνούν ποτέ κι όσο κι αν μεγαλώσουν τη θυμούνται ευχάριστα. Γι' αυτό δώστε χαρτιά και χρώματα στα παιδιά σας κι αφήστε τα να εκφραστούν ελεύθερα. Μην τους δίνετε συνέχεια συμβουλές του στυλ: " Αυτό δεν το έκανες καλά, άσ' το να σου δείξω" ή "Πρόσεχε θα λερώσεις τα ρούχα σου". Αφήστε τα ελεύθερα και θα εκπλαγείτε πόσο καλό θα τους κάνει, πόσο πιο ήρεμα και ισορροπημένα θα είναι μετά.
Δείτε μόνοι σας τ' αποτελέσματα μετά από λίγη δουλειά στο σχολείο. Σ' ένα σχολείο που είναι τόσο φορτωμένο με τη σχολική ύλη και αδιαφορεί για την τέχνη που τόσα θα μπορούσε να προσφέρει στο σύγχρονο άνθρωπο. Δυο ώρες τη βδομάδα εικαστικά για τα μικρά παιδιά και μία για τα μεγαλύτερα είναι πολύ λίγο. Σε χώρους ακατάλληλους, μέχρι να ετοιμαστούν τα παιδιά να ηρεμήσουν , να χαλαρώσουν από την πίεση των μαθημάτων , να εμπνευστούν , η ώρα πέρασε. Μόνο εμείς που πιστεύουμε στην αξία της τέχνης παλεύουμε παρ' όλες τις αντιξοότητες. Κι όταν πάνε στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο, τι γίνεται ; Πού χρόνος;
Αρκετά σας ζάλισα σας αφήνω ν' απολαύσετε τις προσωπογραφίες των παιδιών.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ

Κίτρινες λαντάνες,

-μαργαρίτες τις έλεγε-

ήταν το αγαπημένο λουλούδι









της μητέρας μου.


Κάθε άνοιξη υπήρχε μια τέτοια ανθισμένη γλάστρα









στο μπαλκόνι μας
κι από πάνω τους




ένα κορίτσι με χρώματα που προσπαθούσε να τις ζωγραφίσει.

ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ

(παστέλ και κολλάζ σε χαρτόνι)

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,

περήφανα στολίστηκαν το υπέρτατο

της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες

και στη ματιά σου να περνάει

είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο

να παίζει να πονάει,

μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες

Απόσπασμα από το ποίημα της Μ. Πολυδούρη "Γιατί μ' αγάπησες"

Το ποήμα αυτό μελοποιήθηκε πρώτη φορά το 1969 από το Γιάννη Σπανό και τραγουδήθηκε από την Πόπη Αστεριάδη. Το 1996 το τραγούδησε η Ελευθερία Αρβανιτάκη σε μουσική Δ. Παπαδημητρίου με τίτλο " Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες", στο δίσκο"Τραγούδια για τους μήνες". Τώρα ακούγεται στους τίτλους της τηλεοπτικής σειράς " Καρυωτάκης". Κυκλοφορεί σε δίσκο της Lyra ,με τον Μητσιά καιτο Θηβαίο. Προσωπικά μου αρέσει περισσότερο αυτή η εκδοχή. Μπορείτε να την απολαύσετε στο παρακάτω βίντεο.

Η ζωγραφιά μου, το ποίημα και όλη η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Δημήτρη γιατί..."Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησε".

ΝΑΥΑΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΟΡΓΟ

Μερικές πληροφορίες για αυτό το ναυάγιο: Βρίσκεται στην Αμοργό, στην τοποθεσία Κάτω Μεριά, κοντά στην παραλία της Καλοταρίτισσας. Το όνομά του είναι ΟΛΥΜΠΙΑ. Ναυπηγήθηκε το 1950 και το τέλος του ήταν στις 13-2-80. Λέγεται ότι έκανε λαθρεμπόριο. Στο ναυάγιο γυρίστηκαν κάποιες σκηνές από την ταινία "Απέραντο γαλάζιο". Για περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες του πλοίου όταν ταξίδευε, στο http://www.gooleships.co.uk/goolesb/inland.htm